Szczyt G20, który odbył się na Bali w Indiach w listopadzie 15-16, może być najtrudniejszy od dorocznego szczytu w 2008 r. Z jednej strony świat stoi w obliczu wielu kryzysów, takich jak wysoka inflacja, spadający wzrost gospodarczy, wojna rosyjsko-ukraińska, niedobory energii i żywności, wpływ zmian klimatycznych, zaostrzenie chińsko-amerykańskich zapasów i zagrożone zadłużenie niektórych krajów; z drugiej strony pośrednio wywołane przez te kryzysy lub różnice między krajami, które pogłębiają te kryzysy, utrudniają krajom łączenie sił w celu rozwiązania kryzysu.
Na tym szczycie G20 prezydent Indonezji Joko Widodo, jako gospodarz, ma nadzieję rozszerzyć ducha ASEAN (ASEAN) w poszukiwaniu wspólnej płaszczyzny, jednocześnie rezerwując różnice dla G20. Wcześniej osobiście odwiedził Rosję i Ukrainę i zaprosił na szczyt obie strony konfliktu. Ma nadzieję, że Rosja nie zostanie wykluczona, a Zachód nie poczuje się urażony, aby tegoroczny szczyt G20 przyniósł pewne rezultaty we wszechogarniającym schemacie.
Kryzys G20 jest trudny do rozwiązania, a negocjacje na konferencji klimatycznej ONZ są również bardzo niespokojne, a obie strony mają dylemat negocjacyjny. „Zmierzamy do globalnej katastrofy”. Surowe słowa sekretarza generalnego ONZ António Guterresa w przemówieniu wydanym 10 dni temu nadały niejasny ton 27. Konferencji Stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (COP27), która odbędzie się w Szarm el-Szejk w Egipcie , od 6 do 18 listopada.
Kryzys nierozwiązany
Obecnie banki centralne największych gospodarek, na czele ze Stanami Zjednoczonymi, szybko podnoszą stopy procentowe, aby ograniczyć wysoką inflację w kraju lub w regionie. Ale tego rodzaju podwyżka stóp procentowych „odśnieżanie przed drzwiami” może wywrzeć niepotrzebną presję na gospodarkę i spowodować globalną recesję. Bank Światowy ostrzegł we wrześniu, że „wysoce zsynchronizowane zacieśnianie polityki monetarnej i fiskalnej może mieć złożony efekt międzynarodowych skutków ubocznych, które w wysoce zintegrowanej gospodarce światowej miałyby większy wpływ na wzrost gospodarczy, niż można by oczekiwać na podstawie zagregowanego wpływu indywidualne działania polityczne w różnych krajach. Zakłócenia”, zauważając, że „te zsynchronizowane polityki mogą potencjalnie spowodować gwałtowne zahamowanie globalnego wzrostu, jeśli nie bezpośrednią globalną recesję”.
Podwyżki stóp procentowych w krajach rozwiniętych (zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych) mogą również zaostrzyć problemy inflacyjne w niektórych krajach, a nawet wywołać kryzysy zadłużenia. Według oceny The Economist z lipca tego roku, 53 kraje o średnich lub niskich dochodach, z całkowitą populacją 1,4 miliarda na świecie, znajdują się w trudnej sytuacji zadłużenia lub są zagrożone. Od początku tego roku, od Sri Lanki i Pakistanu po Egipt i Kenię, wszyscy zwrócili się o pomoc do Międzynarodowego Banku Walutowego (MFW).
Wysokie ceny energii i żywności spowodowane wojną rosyjsko-ukraińską również zwiększyły obciążenia tych krajów i spowodowały większy głód w krajach Rogu Afryki, które od lat są dotknięte zmianami klimatycznymi.
Grupa G20, która odpowiada za ponad 80 procent światowej produkcji gospodarczej, ponad 60 procent ludności i ponad 75 procent handlu, była pierwotnie odpowiednią okazją do złagodzenia tych zagrożeń i kryzysów. Na przykład po wybuchu epidemii w 2020 r. G20 osiągnęło konsensus w sprawie wstrzymania spłaty zadłużenia (choć ogólna analiza wskazuje na ograniczoną skuteczność tego planu i duże pole do poprawy). Ale przy dzisiejszych różnicach między krajami, na szczęście szczyt G20 nie pokazał wyraźnego przełomu.
Negocjacje dotyczące roszczeń są trudne
Kwestia pomocy finansowej na adaptację do zmian klimatu, a zwłaszcza rekompensat za nieodwracalne szkody klimatyczne, po raz pierwszy znalazła się w agendzie negocjacyjnej COP27. Popyt ten pochodzi głównie z biedniejszych krajów. Zgodnie z naukowym konsensusem oczekuje się, że bogate kraje, jako główne strony odpowiedzialne za zmiany klimatu, będą działać w tej kwestii równości społecznej i klimatycznej.
W 2009 roku zobowiązali się do mobilizacji 100 miliardów dolarów rocznie, aby pomóc krajom Południa w przystosowaniu się do zmian klimatu. Ale ta liczba nie została osiągnięta. W niedawnym raporcie Program Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska ostrzegł: „Międzynarodowe przepływy finansowe do krajów rozwijających się w celu przystosowania się do zmian klimatu stanowią zaledwie jedną dziesiątą do jednej piątej przewidywanych potrzeb, a różnica ta rośnie”. A kraje rozwinięte nie mają obecnie wspólnych zobowiązań finansowych, aby zrekompensować nieodwracalne straty. Na COP27 sytuacja może się zmienić, bo sprawa jest na porządku dziennym.
Poszczególne rządy podjęły pewne zobowiązania finansowe – 50 milionów dolarów w Austrii, 12 milionów dolarów w Nowej Zelandii, 5 milionów funtów w Szkocji i 2,5 miliona dolarów w Belgii, ale to kropla w morzu potrzeb. Na tym etapie nie jest jasne, w jaki sposób zostaną one włączone do negocjowanego mechanizmu finansowania strat i szkód, który może być kluczowym obszarem negocjacji w nadchodzących latach.
Kraje rozwijające się jednoczą się
Podobnie jak na poprzednich szczytach klimatycznych, najbardziej kontrowersyjną kwestią jest finansowanie działań klimatycznych od krajów rozwiniętych po kraje rozwijające się. W roku nasilających się klęsk żywiołowych spowodowanych zmianami klimatycznymi kraje rozwijające się w pierwszym tygodniu szczytu zajęły jednomyślne stanowisko w sprawie potrzeb finansowych, w tym strat i szkód. Kraje rozwinięte nadal odrzucają takie żądania.
Minister środowiska Indii, Bhupender Yadav, powiedział chinadialogue, że Indie w pełni popierają żądania innych krajów rozwijających się dotyczące finansowania działań związanych ze zmianą klimatu, w tym utworzenia oddzielnego funduszu na pokrycie strat i szkód. Pakistan, który w tym roku nawiedziły niszczycielskie powodzie, wyraził to żądanie z całą mocą. W rzadkim geście sekretarz generalny ONZ Antonio Guterres odwiedził pawilon pakistański na szczycie i poparł prośbę. Pakistan przewodniczy również obecnie „Grupie 77 i Chinom”. Grupa ponad 130 krajów posuwa się naprzód w negocjacjach klimatycznych.
Wielki wiatr w Chinach
Chiński plan działania na rzecz metanu został sfinalizowany i jest w trakcie zatwierdzania, powiedział specjalny wysłannik Fan Xie Zhenhua na imprezie towarzyszącej Banku Światowego. Zdradził, że plan obejmuje trzy sektory – energetykę, rolnictwo i gospodarkę odpadami – i że określono wstępne cele. Cele są wstępne, ponieważ Chiny wciąż budują system monitorowania emisji metanu. Potwierdził również, że chociaż ustalony na szczeblu krajowym docelowy wkład Chin (cel NDC) nie obejmuje metanu, cel Chin, jakim jest osiągnięcie neutralności węglowej do 2060 r., obejmuje gazy cieplarniane (niebędące dwutlenkiem węgla).
Wstępne opracowanie planu stanowi postęp w realizacji zobowiązania zawartego we wspólnej deklaracji w sprawie działań na rzecz klimatu, którą Chiny i Stany Zjednoczone osiągnęły na szczycie klimatycznym ONZ w Glasgow w zeszłym roku. W deklaracji Chiny zobowiązały się do opracowania do COP27 krajowego planu działania dotyczącego „kontroli i redukcji emisji metanu w latach 2020”.
Li Shuo, starszy doradca ds. polityki globalnej w Greenpeace East Asia, powiedział dziennikarzom: „To zachęcające, że chiński rząd poczynił postępy w sprawie planu dotyczącego metanu, który, mam nadzieję, zostanie ujawniony podczas tej konferencji”.
Dla wszystkich stron w sporze lepiej jest być chętnym do rozmowy i zdolnym do rozmowy, niż nie rozmawiać i nie rozmawiać. Chociaż G-20 nie jest w tej chwili w stanie rozwiązać globalnych problemów, które obecnie wymagają pilnego rozwiązania i może ostatecznie zakończyć się nieszczęśliwie, dla krajów na świecie, które stoją w obliczu wielu kryzysów, a nawet nowego wzorca zimnej wojny, międzynarodowa struktura, taka jak G20 w końcu lepsze to niż nic.
